14 Φλεβάρη

Να'τη πάλι αυτή η μέρα. Να'τος πάλι μπροστά μας ο Βαλεντίνος. Κόκκινος, κόκκινος και εορταστικός που και να μη θέλεις να τον δεις, κάνει μπαμ. Και μαζί του κάνουν μπαμ και χιλιάδες εκρήξεις σκέψης στο κεφάλι σου. "Θέε μου τι γιορτή, τη σιχαίνομαι", "Τι δώρο να πάρω?", "Θα μας τα πρήξουν πάλι με τα μπαλόνια", "Εγώ δεν έχω κανέναν να γιορτάσω".. Και μαζί με όλα αυτά έχεις και τον Νίνο να ακούγεται παντού όλη τη μέρα. Αλλά πείτε μου, ποιός βαριέται να ακούει τον Νίνο;

Είναι μια γιορτή όπως χιλιάδες γιορτές. ΟΚ μπορεί να μην είναι μια αληθινή γιορτή, αλλά αν μη τι άλλο είναι μια χαρούμενη μέρα. Είτε είσαι ερωτευμένος είτε όχι είναι όμορφο να βγαίνεις έξω και να υπάρχει χρώμα και εορταστική διάθεση. Μην τρελαίνεστε. Δεν είπε κανένας πως πρέπει να γιορτάσεις, ούτε πως πρέπει να έχεις σχέση. Απλά διασκέδασε το.

Δεν είμαι από τους ανθρώπους που πήραν ποτέ δώρο αυτή τη μέρα ή που είπαν χρόνια πολλά. Δεν είμαι από αυτούς που βγήκαν στα εστιατόρια με γκουρμέ μενού και γλυκά σε σχήμα καρδιάς να ανταλλάξουν δώρα και φιλιά με το άλλο τους μισό. Όμως δε θα κράξω και αυτούς που το κάνουν. Ας είναι και μια μέρα πιο ξεχωριστή από τις άλλες. Δε θα πάθουμε και τίποτα, γιατί είναι ωραίο να υπάρχει αγάπη. Και εννοείται πως δε θα τη δείξεις αυτή τη μέρα, γιατί θα τη δείχνεις κάθε μέρα. Αλλά η αγάπη είναι η ζωή μας όλη, είναι κινητήριος δύναμη για τα πάντα. Ας υπάρχει και μια μέρα προς τιμήν της.

Σήμερα, την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, δεν πήρα δώρο. Δε θα πω στο αγόρι μου χρόνια πολλά, ούτε φυσικά περιμένω απ'αυτόν να μου πει. Δε θα βγω να γιορτάσω τον έρωτα μου, αλλά δε θα κάτσω σαν το Γκρινιάρη να λέω "Μου τη δίνει ο Βαλεντίνος. Μου τη δίνει αυτή η μέρα". Ας είμαστε και μια μέρα λιγότερο μίζεροι, δε θα πάθουμε τίποτα!

Καλοσύνη σου

Ποιό είναι το πιο όμορφο πράγμα που σας έχουν πει ποτέ; Ήταν κάτι για την εμφάνιση σας; Για την προσωπικότητα σας; Για την προσφορά σας; Για κάτι που κάνατε;

Είμαστε άνθρωποι και είναι αυτονόητο πως πέρα από τα άσχημα που ακούμε πολλές φορές πίσω από την πλάτη μας  (ή και από τολμηρούς μερικές φορές μπροστά) ακούμε και ωραία πράγματα που μας κάνουν να νιώθουμε υπέροχα. Ακούμε πράγματα από αγνώστους, από γνωστούς και το σημαντικότερο από δικούς μας ανθρώπους. Τι είναι όμως αυτό που μπορεί να μας κάνει να νιώσουμε ευτυχισμένοι;

Έχω ακούσει κι εγώ πολλά κοπλιμέντα στη ζωή μου και όμορφα λόγια. Αλλά χθες άκουσα το πιο όμορφο πράγμα που θα μπορούσε ποτέ να μου πει κάποιος. Αυτό που μ' έκανε να νιώσω ευτυχία για πολλούς λόγους. 

"Σ'αγαπώ..." είπε. Και όχι δεν είναι αυτός ο λόγος που ένιωσα απέραντη ευτυχία. Φυσικά και είναι υπέροχο να σου λέει κάποιος ότι σ'αγαπάει. Σε ολοκληρώνει. Είναι αυτό που περιμένεις να ακούσεις από έναν άνθρωπο που νιώθεις κι εσύ το ίδιο και ξέρεις πως το εννοεί. Όμως αυτή τη φορά ρώτησα "γιατί" και η αλήθεια είναι πως η απάντηση με εξέπληξε. 

"Σ'αγαπώ, γιατί μαζί σου έγινα καλύτερος άνθρωπος!" Και εκεί έλιωσα. Γιατί είναι πραγματικά υπέροχο να έχεις την ικανότητα να κάνεις έναν άνθρωπο ακόμα καλύτερο απ'ότι ήταν. Να έχεις την ικανότητα να βελτιώνεις έναν άνθρωπο που ήταν ήδη το καλύτερο για'σένα. Είναι υπέροχο να νιώθει κάποιος μαζί σου ολοκληρωμένος και καλός άνθρωπος. Αυτό δεν είναι το παν άλλωστε; Να είμαστε καλοί άνθρωποι;

Δεν ξέρω για εσάς, για'μένα όμως είναι βασική αρχή. Έτσι μεγάλωσα και έτσι θέλω να συνεχίσω. Να είμαι καλός άνθρωπος. Να πορεύομαι με το καλό και να γίνομαι κάθε μέρα καλύτερη. Κι αυτό πρέπει να κάνετε κι εσείς. Γιατί όταν είσαι καλός, μόνο καλά θα σου έρθουν. Κι αν δεν έρθουν καλά, η ικανότητα σου να αντιμετωπίζεις τα πράγματα με καλοσύνη στο τέλος θα σου φέρει το καλό. Δε λέω πως είμαι καλός άνθρωπος, αυτό είναι κάτι που θα το κρίνουν οι άλλοι για'μένα κι όχι εγώ, όμως προσπαθώ για το καλύτερο. 

Αυτό λοιπόν. Να είστε καλοί άνθρωποι και να προσπαθείτε γι'αυτό. Όλα τα άλλα θα έρθουν. Πιστέψτε με.

Ζήσε

Η προηγούμενη χρονιά μόλις τελείωσε και θέλω τόσα πολλά να πω. Μπορεί το 2013 να μην έγραφα πολύ (ελάχιστα δηλαδή έγραψα) αλλά είναι τόσα πολλά αυτά που θέλω να γράψω, τόσα συναισθήματα και καταστάσεις που βίωσα..

Το 2013 μπήκε με πολύ άσχημο και σοκαριστικό τρόπο για'μένα και έφυγε επίσης με άσχημο και πολύ στενάχωρο τρόπο. Οπότε, αν κατάλαβα κάτι απ'όλη  αυτή την ιστορία είναι μια λέξη: ΖΗΣΕ!! Ίσως σου φαίνεται κοινότυπο ή προφανές και αυτονόητο αλλά δεν είναι.

Η ζωή είναι μικρή για να ζεις με πράγματα που σε πάνε πίσω ή σε κρατάνε αδρανή. Κάνε την κάθε σου μέρα να μετράει γιατί δε θα ξαναγυρίσει και το χειρότερο.. μια μέρα λιγότερη προστέθηκε στο υπόλοιπο της ζωής σου. Κάνε πράγματα που σου φαίνονται ακόμα και τρελά για'σένα γιατί στο τέλος της μέρας θα είσαι ενθουσιασμένος κι ευτυχισμένος που έκανες κάτι διαφορετικό. Βγες έξω, γέλα, πέρνα καλά. Κι αν δεν περνάς καλά με τους ανθρώπους που έχεις γύρω σου βρες τρόπους να το αλλάξεις ή βρες νέους φίλους να περνάς καλά. Είναι υπέροχο να ανακαλύπτεις νέους ανθρώπους στη ζωή σου που μοιράζεστε τόσα κοινά, ανθρώπους που άργησες να βρεις αλλά πλέον δε μπορείς να αποχωριστείς.

Αν το σκεφτείς θα καταλάβεις πως δεν έχουν σημασία πολλά όταν είσαι καλά. Όταν περνάς καλά. Απλά απελευθέρωσε τον εαυτό σου και μη σκέφτεσαι τι θα πουν οι άλλοι. Ξόδεψα πολύ χρόνο απ'τη ζωή μου σκεπτόμενη το τι θα πουν οι άλλοι και ξέρετε τι κατάλαβα; Πόσο ανόητη και ανεγκέφαλη ήμουν, πόση ενέργεια έχασα θεωρώντας τη γνώμη άλλων σημαντικότερη από τα θέλω μου.

Μην ζεις για τους άλλους, είναι ότι πιο στενάχωρο μπορείς να κάνεις για τον εαυτό σου γιατί ποτέ δε θα ικανοποιείς εσένα αλλά τους άλλους. Βγες λοιπόν, διασκέδασε, γέλα, μείνει σπίτι σου με άτομα που αγαπάς και πέρνα όμορφα, γίνε αισιόδοξος και χαμογελαστός, θετικός άνθρωπος. Ξύπνα το πρωί και ντύσου όμορφα, όπως αρέσει σ'εσένα, φόρα αυτό που θέλεις και μη σκέφτεσαι τι θα πουν οι άλλοι. Κι αν σου κάνει κέφι βάλε και τα καλά σου. Περνάνε τόσο καιρό μέσα στη ντουλάπα για να φορεθούν μόνο μια φορά, ενώ θα θέλαμε να τα φοράμε συνέχεια. Δεν είναι άδικο;

Αγάπα τους ανθρώπους που έχεις δίπλα σου και πες τους το. Είναι ευτυχία να αγαπάς και να σ'αγαπάνε. Αλλά πριν το κάνεις ζύγισε καλά ποιοι είναι αυτοί που αξίζουν το σ'αγαπώ σου, την προσοχή και το χρόνο σου. Όταν κάνεις αυτό το ξεκαθάρισμα θα είσαι πιο καθαρός κι εσύ γιατι θα ξέρεις πως γύρω σου έχεις καθαρό τοπίο με καθαρούς ανθρώπους.

Θέλω η νέα χρονιά να είναι η καλύτερη για όλους και δεν είναι θέμα τύχης αλλα στο χέρι του καθενός να το καταφέρει. Γίνετε καλοί άνθρωποι που νοιάζονται. Γίνετε πιο σοφοί, πιο εκλεκτικοί και να αγαπάτε. Όταν αγαπάς όλα είναι πάντα καλύτερα. 

Καλή χρονιά να έχουμε όλοι με λιγότερα προβλήματα!

Ποιά Θυσία;

Αγαπάμε. Παθιαζόμαστε. Λατρεύουμε. Τι κάνουμε όμως όταν έρθουν τα δύσκολα; Η αγάπη απαιτεί θυσίες. Αυτό μάθαμε από την πρώτη στιγμή που μάθαμε και τη λέξη αγάπη. Είναι αλληλένδετες αυτές οι δύο έννοιες, δυστυχώς. 

Θυσίες κάνουμε καθημερινά. Θυσίες για τον εαυτό μας, την οικογένεια μας και κυρίως για τον ένα και μοναδικό άνθρωπο της ζωής μας που είμαστε τρελοί και παλαβοί για πάρτη του. Θυσίες που υπό άλλες συνθήκες θα μας φαινόταν τρέλες και θα λέγαμε "Εγώ αυτό δεν πρόκειται να το κάνω ποτέ για κανέναν". Έλα όμως που αυτός ο κανένας όταν έρθει στη ζωή σου και γίνει κάποιος θα σε κάνει "μέχρι και μουστάκι να ξυρίσεις" όπως έλεγαν οι μουσικοί του Φαίδωνα Γεωργίτση, όταν για χάρη του Crazy Girl έκοψε το -σήμα κατατεθέν της ανδρικής του τιμής και λεβεντιάς - μουστάκι του. 

Είναι αξιοπερίεργο όταν αγαπάς πόσο εύκολα αλλάζεις τις θεωρίες σου και δέχεσαι πράγματα δύσκολα για την ιδιοσυγκρασία σου. Τότε όμως είναι μαγικό να μπορείς να ξεπερνάς τον εαυτό και τον εγωισμό σου και να κάνεις πράγματα για τον άνθρωπο που έχεις επιλέξει να δώσεις την καρδιά σου. Το πρόβλημα δυστυχώς έρχεται όταν πρέπει, όπως είπαμε, να κάνεις θυσία για τον άλλο. Να κάνεις κάτι που δεν θέλεις ή σου είναι πολύ δύσκολο. Εκεί είναι που θα φανεί πόσο είσαι διατεθειμένος να ξεπεράσεις τον εαυτό σου για κάποιον άλλο. Εκεί είναι που  θα δείξεις το μεγαλείο της αγάπης σου. 

Δε λέω ότι πάντα κάνουμε λογικές θυσίες, ούτε ότι είναι πάντα αυτό που πρέπει να γίνει για να προχωρήσει μια αγάπη, όμως μέσα από αυτές μαθαίνεις την ανιδιοτέλεια και πως να ιεραρχείς τα σημαντικά πράγματα στη ζωή. Πως να δίνεις προτεραιότητα και σημασία στα θέλω της αγάπης σου. 

Δυστυχώς η θυσία είναι μια δύσκολη λέξη, αλλά ποιός είπε ότι η αγάπη είναι έυκολη;

Περνάει καιρός πλέον από τις τελευταίες φορές που γράφω στο μπλογκ αυτό και δε μου αρέσει. Θα'θελα να γράφω πιο συχνά αλλά είμαι δειλή. Θύμα λογοκρισίας πολλές φορές. Και κουράζομαι πραγματικά κάθε φορά να αναλύω και να δικαιολογώ τους λόγους που γράφω κάτι και γιατί τα λέω. Παρ' όλ' αυτά αποφάσισα να ξεφύγω λίγο από τη δειλία μου και να αρχίσω και πάλι το γράψιμο.

Είναι ένας τρόπος που ανέκαθεν με έκανε να νιώθω πιο ελεύθερη και να εκτονώνομαι. Από μικρή έγραφα πολύ, έγραφα και γέμιζα τετράδια, μπλοκ, σημειωματάρια.. Και μετά τα πετούσα. Δε μου ήταν απαραίτητο να τα ξανά διαβάζω, μου αρκούσε απλά να τα γράφω. Μέχρι και στις ώρες του μαθήματος στο σχολείο εγώ έγραφα.

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, δεν την έχω δει ούτε συγγραφέας ούτε Κάρι Μπράτσω, απλά κάνω αυτό που από μικρή μ'έκανε να νιώθω καλά. Απλώς τώρα το μοιράζομαι και βλέπω πως είναι πολλοί εκεί έξω που το στηρίζουν και νιώθουν έτσι.

Σας συμβουλεύω να αρχίσετε το γράψιμο και θα δείτε πως πέρα από την εκτόνωση που θα νιώσετε ίσως ανακαλύψετε καλύτερα και τον εαυτό σας. Εγώ μόλις ξανά ξεκίνησα και θα τα πούμε πολύ πολύ σύντομα. 

Κρίση ετών 27

Στην Ελλάδα του 2013, ευρισκόμενη σε κρίση 3-4 χρόνια τώρα δεν την είχα αντιμετωπίσει όπως άρμοζε σε κάθε νέο της ηλικίας μου. Έφτασα λοιπόν στα 27 για να δω ιδίοις όμμασι πως τα πράγματα αρχίζουν να σκουραίνουν. Θα μου πείτε "Τι λες καλή μου; Πού ζεις;", αλλά εγώ και τη δουλίτσα μου την είχα και το σπιτάκι μου το είχα και την παρέα μου την είχα και πρόβλημα δεν είχα (εκτός βέβαια από τα γνωστά χαζοπροβλήματα που αντιμετωπίζουμε καθημερινά κι αν μας ακούσει κανένας με αληθινά προβλήματα θα μας αρχίσει το κήρυγμα ότι είμαστε αχάριστοι κι ότι αυτά δεν είναι προβλήματα κι ότι τα παιδάκια στην Αφρική πεινάνε κτλ κτλ ).

Βρέθηκα λοιπόν όπως σας έλεγα σήμερα σε κρίση. Έχοντας χάσει σημαντικό μέρος της δουλειάς μου και σκεπτόμενη πως θα πρέπει και πάλι να αρχίσω να ζω με την πατρική βοήθεια. Και άντε πες επαρχία είμαστε όλοι λίγο πολύ θα τα καταφέρουμε, αλλά τι γίνεται όταν ζεις καθημερινά κάνοντας απολύτως τίποτα; Ο άνθρωπος σαν παραγωγικό ον δε μπορεί να κάθεται πολύ κι αν κάθεται πολύ αρχίζει τις φιλοσοφίες και φιλοσοφία με βλακεία φίλοι μου είναι, πιστέψτε με, πάρα πολύ κοντά. Και άντε πάλι πες είναι πολύ που μεγάλωσαν με το σύνδρομο του τεμπέλη. Τι θα γίνουν όμως όλοι αυτοί που αν δεν παράγουν θα πεθάνουν; Και μη με πείτε υπερβολική γιατί η ανία και η τεμπελιά είναι αργός θάνατος και το χειρότερο, πνευματικός. 

Και σα να μην έφτανε αυτό έφτασε κι η κρίση της παρέας, όπου ο καθένας μαζεύτηκε στο καβούκι του, στα δικά του και ξεχάσαμε πως κάποτε βγαίναμε κι όχι μόνο βγαίναμε αλλά περνούσαμε και καλά. Πως κάποτε διασκεδάζαμε και είχαμε ψυχή στην παρέα με τα πάνω και τα κάτω της αλλά πάντα παραμέναμε παρέα. Και τώρα θα'ναι θαύμα αν καταφέρουμε να βρεθούμε για ένα καφέ μια φορά στο τόσο. Τώρα θα'ναι θαύμα κι αν βγούμε. Όχι λόγω κρίσης, αλλά λόγω διαφοράς συνθηκών. Άλλοι "σοβάρεψαν" απότομα, άλλοι απορροφήθηκαν στη σχέση τους, άλλοι στη δουλειά τους και έμεινα να αναρωτιέμαι πώς γίναμε έτσι. Και να σκέφτομαι πως, για όνομα του Θεού, είμαστε ακόμα νέοι για να κλεινόμαστε στα σπίτια και στους εαυτούς μας από τόσο νωρίς.

Αρνούμαι λοιπόν να μπω στο καλούπι που θέλει να μας βάλει η κοινωνία. Κι αν δε βρω τη δουλειά που είχα θα βρω νέους τρόπους να δημιουργήσω. Γιατί όπως και να'χει δεν υπάρχει ωραιότερο και πιο ικανοποιητικό πράγμα στη ζωή του ανθρώπου από τη δημιουργία. Κι αν δεν έχω πλέον την πολυτέλεια να κάνω τις παλιές εξόδους με την παρέα μου, θα βρω άλλες διεξόδους διασκέδασης.

Βαρύ σας έπεσε το ποστ μετά από τόσο καιρό, αλλά είναι η σημερινή πραγματικότητα κι επειδή αυτό προσπαθεί να μας επιβάλλει μην υποκύψετε. Όσο είσαι νέος κι έχεις την έπαρση της ηλικίας, τα κότσια και την τόλμη κάνε τα πάντα για να αλλάξεις αν όχι τον κόσμο, τη ζωή σου. Γιατί στην τελική αυτό που μένει είναι οι αναμνήσεις κι οι εμπειρίες. 

(NO) DOUGHT

Ωραίο συγκρότημα,έτσι? Και η Gwen θεά! Μακάρι όμως η λέξη «αμφιβολία» να ήταν τόσο ωραία και αισιόδοξη όσο το συγκρότημα. Δεν είναι. Για την ακρίβεια είναι τόσο αντίθετη με το ωραίο και αισιόδοξο, όσο το άσπρο με το μαύρο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση βρισκόμαστε στην πλευρά του μαύρου.

Αμφιβολία: Αβεβαιότητα. Και πώς να ζήσεις ήρεμος όταν δεν είσαι βέβαιος για κάτι; Όταν σκέφτεσαι πως ίσως τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται; Ο Ρότζερ Μπέικον είπε πως «αν κάτι ξεκινήσει με σιγουριά, καταλήγει με αμφιβολίες, ενώ όταν ξεκινήσει με αμφιβολίες, θα τελειώσει με σιγουριά». Σαφώς και είναι ανθρώπινο να μην εμπιστεύεσαι τα πάντα γύρω σου και να κρατάς επιφυλάξεις. Σαφώς και δεν πρέπει να πηγαίνεις στα τυφλά, αλλά να έχεις στο μυαλό σου πως δεν είναι όλα τέλεια. Αλλά όταν οι αμφιβολίες έχουν να κάνουν με πράγματα και ανθρώπους που είναι απόλυτα συνυφασμένοι μαζί σου, όπως μια σχέση, τότε τα πράγματα είναι άσχημα.

 Η αμφιβολία σε μια σχέση είναι ένα συναίσθημα που σε τρώει, σε βασανίζει, σε τελειώνει. Σε κάνει να αισθάνεσαι ανασφάλεια. Και αυτό ξέρουμε πως είναι το χειρότερο συναίσθημα για τον άνθρωπο,γιατί από’κει ξεκινάνε συνήθως όλα τα προβλήματα. Όλα είναι θέμα εμπιστοσύνης, είτε στον εαυτό σου, είτε στον άλλο κι επειδή μιλάμε για μια σχέση έχεις ανάγκη να εμπιστεύεσαι τον άνθρωπο σου. Όταν όμως αμφιβάλλεις μπαίνεις στη διαδικασία όχι μόνο να μην μπορείς να τον εμπιστευτείς, αλλά να μην εμπιστεύεσαι κι εσένα τον ίδιο. Μπαίνεις στη διαδικασία να υποπτεύεσαι το παραμικρό, να μην μπορείς να διακρίνεις την αλήθεια από το ψέμα και να ελαττώνεις συνεχώς την αντίληψη σου απέναντι στα πράγματα.

Αν είσαι κάπου που συνεχώς σου γεννιούνται αμφιβολίες είναι καιρός να δράσεις και να σκεφτείς καλύτερα αν θέλεις να συνεχίζεις τη ζωή σου με συναισθήματα θολά και αβέβαια που σε τρελαίνουν και σε οδηγούν στην παράνοια. Γιατί ας μη γελιόμαστε. Αυτά τα συναισθήματα σε μια σχέση πάντα εκεί σε οδηγούν και για να μπήκες στη διαδικασία να αμφιβάλεις σημαίνει πως υπήρξε κάποιος λόγος.Θα κλείσω λοιπόν με αυτό που είπε ο Βολτέρος: «Αν αμφιβάλλεις για μια πράξη, αν είναι δίκαιη ή άδικη, άπεχε απ’αυτήν».  

πόλεμος

Κάποτε κάποιος με ρώτησε τι είναι αυτό που φοβάμαι περισσότερο στη ζωή μου. Νομίζω ήταν παιδική αφέλεια τότε, αλλά τώρα που συνεχίζει η άποψη να είναι ίδια, θεωρώ πως είναι η συνειδητοποίηση του πραγματικού φόβου που συνεπάγεται η απάντηση που έδωσα τότε. Η απάντηση ήταν ο "πόλεμος".

Όταν έδωσα αυτή την απάντηση η έννοια του φόβου μου ήταν ο πόλεμος στην αντικειμενική του μορφή. Αυτή η κατάσταση που ξεκληρίζει οικογένειες,έθνη, εξαθλιώνει τους ανθρώπους και κάθε μορφή ύπαρξης και αφήνει μόνο συντρίμμια και αβάσταχτο πόνο. Όταν όμως μεγάλωσα άρχισα να συνειδητοποιώ ένα άλλο είδος πολέμου να αναπτύσσετε και να με τρομάζει ακόμα περισσότερο. Ο ψυχολογικός, συναισθηματικός πόλεμος που καταστρέφει τη δύναμη της ψυχής και κάνει τα συναισθήματα να κουρελιάζονται. Αυτό το είδος πολέμου που σε κάνει να νιώθεις αδύναμος απέναντι σ' αυτούς που σε υποβάλλουν στο μαρτύριο της "εμπόλεμης κατάστασης" και που σε κάνει να φέρεσαι σκληρά,να βγάζεις τον χειρότερο σου εαυτό προσπαθώντας να αμυνθείς.

Το πρόβλημα με αυτό το είδος πολέμου είναι πως τα μόνα μέσα που έχεις για να μάχεσαι είναι τα συναισθήματα και η δύναμη της ψυχής σου. Οπότε δυστυχώς οι αδύναμοι και ευαίσθητοι είναι καταδικασμένοι να πονάνε. Να υποφέρουν συνεχώς από τα όπλα των "δυνατών" και στο τέλος να πατιούνται κάτω από τη δύναμη των άλλων. Γιατί όπως σε όλους τους πολέμους, έτσι κι εδώ έχουμε τους ισχυρούς και τους αδύναμους.

Ζούμε σ’έναν κόσμο όπου δεν χωράνε αδυναμίες. Ο καθένας έχει στόχο τα συμφέροντα του εαυτού του και καθώς όσο περνάνε οι καιροί οι άνθρωποι γίνονται όλο και πιο αδίστακτοι με τους άλλους και τα συναισθήματα, είναι ακόμα πιο δύσκολο να ισορροπήσεις σε αυτό τον τρόπο αντιμετώπισης όταν δεν είσαι φτιαγμένος έτσι.

Παρ'όλη την απαίτηση της εποχής να γίνεσαι σκληρός και απόμακρος, χωρίς συναισθήματα εγώ αρνούμαι να ακολουθήσω. Φοβισμένη λοιπόν τότε, φοβισμένη και τώρα στόχος της ζωής μου γίνεται ολοένα και περισσότερο όχι η επινόηση νέων στρατηγικών ώστε να έχω πλάνο άμυνας, αλλά η ειρήνη. Ειρήνη στον κόσμο και κυρίως ειρήνη στην ψυχή μου. Το πρώτο είναι ίσως ανέφικτο, το δεύτερο όμως όχι! Είναι ο μόνος τρόπος να καταφέρουμε να πολεμήσουμε τα αρνητικά συναισθήματα. Όλα όσα κάνουν κακό και μολύνουν τον σημαντικότερο άνθρωπο της ζωής μας, τον εαυτό μας.

50 αποχρώσεις. Και ο χαμός συνεχίζεται…

Είναι ο λόγος που όλες οι γυναίκες ερωτεύτηκαν, όλες οι γυναίκες ονειροπόλησαν, όλες οι γυναίκες πίστεψαν πως ακόμα μπορούν να υπάρχουν άντρες αντάξιοι του πολυπόθητου κυρίου Κρίστιαν Γκρέυ.

Σαν ονειροπόλα κι εγώ μπήκα στο πειρασμό να το διαβάσω, να επηρεαστώ, να φαντασιωθώ πως ίσως υπάρχουν ακόμα άντρες σαν αυτόν. Και φυσικά το βιβλίο είναι φαντασία, είναι ένα ψέμα, με άπειρες δόσεις υπερβολής και χλιδής. Όμως δεν είναι τα λεφτά, τα πλούτη και η χλιδή που τρέλαναν τον απανταχού γυναικείο πληθυσμό. Δεν είναι τα δώρα και η ζωή που της πρόσφερε, αλλά ο ίδιος ο Γκρέυ! Ο άνθρωπος, ο χαρακτήρας, οι τρόποι, η ευγένεια του, ο τρόπος που της φερόταν, που την άγγιζε, η αγάπη και κυρίως ο θαυμασμός που της έδειχνε.

Είναι πολύ σημαντικό να κάνεις μια γυναίκα να νιώθει όμορφα. Δεν είναι θέμα κόμπλεξ ή χαμηλής  αυτοεκτίμησης. Είναι θέμα γυναικείας φύσης. Δεν είναι τυχαία το «αδύναμο» φύλο. Και όσο φιλελεύθερες και ανεξάρτητες θέλουμε να δείχνουμε πάντα θα υπάρχει η ανάγκη ενός άντρα που θα μας δίνει ασφάλεια και σιγουριά. Ασφάλεια κυρίως στο συναίσθημα και στην ψυχολογία και μετά σε όλα τα υπόλοιπα. 

Ξέρω τι θα σκεφτούν οι άντρες: «Να μια ακόμα χαζοβιόλα που επηρεάστηκε απ’τη βλακεία που λέγεται Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι». Όμως δε νομίζω να υπάρχει γυναίκα που να μην επηρεάστηκε. Όχι γιατί είναι κάτι το ανέφικτο και το φανταστικό, αλλά γιατί είναι αυτό που όλες οι γυναίκες ψάχνουν και λίγοι άντρες πλέον διαθέτουν. Την ικανότητα που πρέπει να έχει ο άντρας να κάνει την γυναίκα που έχει πλάι του να νιώθει ΜΟΝΑΔΙΚΗ.

12.5

Έριξα στην πλάτη τα μαλλιά, ζωγράφισα τα βλέφαρα, έβαλα φυλαχτά στο στήθος, αλλά δεν έβαλα κορδέλα βυσσινιά. Αντ’ αυτού έβαλα τα χίπικα ρουχαλάκια μου και βγήκα έξω σαν ένα άλλο κορίτσι του Μάη να γιορτάσω την ημέρα που ένας ακόμα χρόνος φορτώθηκε στις πλάτες μου.. αυτό βέβαια δεν ακούγεται και τόσο ωραίο, αλλά έχω γερές πλάτες εγώ.

Όπως κι αν είσαι μια τέτοια μέρα, μόνο που βλέπεις πόσος πολύς κόσμος μπαίνει στη διαδικασία να σου δώσει τις πιο όμορφες ευχές του, ξαφνικά όλα φαίνονται πολύ πιο ανάλαφρα και δευτερεύοντα. Όταν ξυπνάς με το πιο όμορφο δώρο, βλέποντας πως ο άνθρωπος σου τελικά δεν σε απογοήτευσε αλλά σε σκέφτηκε και με το παραπάνω, (κι ας μην ήταν αυτό που περίμενες πραγματικά) είσαι ευτυχισμένος. Ξαφνικά νιώθεις πως τα προβλήματα δεν υπάρχουν και το μόνο που θέλεις να κάνεις είναι να γιορτάσεις και να περάσεις υπέροχες στιγμές. Άλλωστε όλοι δικαιούμαστε μια μέρα μακριά από τα προβλήματα.


Μπερδεμένη όσο ποτέ και ταυτόχρονα τόσο ξεκάθαρη. Όλα τόσο περίπλοκα κι όμως εγώ νιώθω σαν να ξέρω τι θέλω πιο καλά από κάθε άλλη φορά. Κλείνοντας λοιπόν τα 26 γίνομαι σοφότερη. Υπόσχομαι να μην υποπέσω στα λάθη του παρελθόντος και θα προσπαθήσω όλες οι ευχές που μου έδωσαν να βγουν αληθινές κατά το καλύτερο δυνατό.

FF.C - Η δικιά μου Ιθάκη

Σ έχω δει με κοντά σε έχω δει με μακριά μαλλιά
Σε έχω δει να είσαι καστανή, μελαχρινή ξανθιά
Έχω ακούσει να σε λένε Λένα Δέσποινα Μαρία
Σ έχω δει να σαι πουτάνα σ έχω δει να σαι κυρία
Σ έχω δει να σαι σεμνή με χαμηλωμένο βλέμμα
Σ έχω δει να φεύγεις απότομα λίγο πριν φτάσουμε στο τέρμα
Σ έχω δει να χάνεσαι στην αγκαλιά μου κάποια βράδια
Έχω δει τα δυο σου μάτια να διαλύουν τα σκοτάδια
Σ έχω δει όταν φεύγω από πίσω μου να τρέχεις
Σ έχω δει πια να κλαις να μου λες πια δεν αντέχεις
Σ έχω δει να φεύγεις κι όμως πάντα πίσω να γυρίζεις
Μ έχω δει να σε μισώ να μη θέλω να μ αγγίζεις
Έχω δει να μιλάμε ώρες και να μην βγαίνει πουθενά
Μ έχω πιάσει να σε θέλω όταν είναι πια αργά
Σ έχω δει να μ απορρίπτεις έτσι απλά με μια ματιά
Μ έχω πιάσει πόσα βράδια να θυμάμαι τα παλιά

Σ έχω δει
Στους στίχους που χω γράψει
Με έχω δει
Στη ζωγραφιά που χες φτιάξει
Σε έχω δει
Σ αγάπες που χουν γεράσει
Με έχω δει
Πρώτος να τις έχω ξεχάσει
Με έχω δει
Σε κάθε βαρυχειμωνιά
Σε έχω δει
Σ ό,τι μυρίζει ζεστασιά
Μ έχω δει
Να θέλω να απολογηθώ μα
Σ έχω δει
Να μη σε νοιάζει πια για αυτά


Έχω νιώσει να μην θέλω ούτε δίπλα μου να είσαι
Όλα γύρω μου νεκρά και συ να μου φωνάζεις ζήσε
Έχω νιώσει να μου λείπεις σαν να σαι το άλλο μου μισό
Να θέλω τόσο να σου μιλήσω να μην έχω τίποτα να σου πω
Έχω νιώσει να βαριέμαι και να μην κάνεις τίποτα γι αυτό
Έχω νιώσει να βαριέσαι και να μην κάνω τίποτα και εγώ
Σ έχω δει να μου μιλάς με ξεκάθαρο το ψέμα
Κι όταν πια εγώ κολλήσω εσύ μετά να σαι στο φεύγα
Έχω δει να σερωτεύομαι από την πρώτη μας κουβέντα
Μ έχω δει να ξενερώνω λίγο πριν περάσει η μέρα
Έχω νιώσει να μαγαπάς έτσι όπως με κοιτάς στα μάτια
Έχω αφήσει τα απωθημένα μου να μας κάνουνε κομμάτια
Έχω δει να αναρωτιέμαι γιατί τα γράφω όλα αυτά
Όλα μέσα μου μπερδεμένα και δεν μου μοιάζουν λογικά
Ίσως νιώθω ότι κάπου υπάρχεις κι ας είναι το κάπου μακριά
ΙΣΩΣ Η ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ ΙΘΑΚΗ ΝΑ ΣΟΥ ΜΟΙΑΖΕΙ ΤΕΛΙΚΑ!

Σ έχω δει
Στους στίχους που χω γράψει
Με έχω δει
Στη ζωγραφιά που χες φτιάξει
Σε έχω δει
Σ αγάπες που χουν γεράσει
Με έχω δει
Πρώτος να τις έχω ξεχάσει
Με έχω δει
Σε κάθε βαρυχειμωνιά
Σε έχω δει
Σ ό,τι μυρίζει ζεστασιά
Μ έχω δει
Να θέλω να απολογηθώ μα
Σ έχω δει
Να μη σε νοιάζει πια για αυτά


(P.S. "καλή ζωή.. όπως και να'χει")

Κανείς δε λέει "σ'αγαπώ".. ή μήπως όχι?

Για ένα πράγμα για το οποίο είμαι υπερήφανη για τον εαυτό μου είναι το γεγονός ότι ξέρω πότε να λέω σ’ αγαπώ, σε ποιον να το λέω και για ποιο λόγο το λέω! Είναι πολύ σπάνιο να ακούσεις αυτές τις δύο λέξεις από κάποιον και να ξέρεις πως όντως τις εννοεί. Τις έχω ακούσει κι εγώ. Αρκετές φορές. Αλλά δυστυχώς πολλές από αυτές ήξερα πως ήταν για να καλύψει αυτός που μου τις έλεγε την ανάγκη να τις πει κυρίως για τον εαυτό του και για να με κάνει να λυγίσω.

Κατά τη γνώμη μου για να φτάσεις στο σημείο να πεις σ’ αγαπώ σε κάποιον συνεπάγεται κάποια πράγματα που όταν το λες δεν τα σκέφτεσαι. Το να αγαπάς κάποιον σημαίνει πως είσαι έτοιμος ανά πάσα στιγμή να δώσεις τα πάντα στον άνθρωπο που το λες. Σημαίνει πως θα είσαι πάντα εκεί για ότι χρειαστεί και πως θα ξέρει ότι έχει κάποιον που τον νοιάζεται πιο πολύ από οποιονδήποτε άλλο. Το να αγαπάς θέλει θυσίες, θέλει κόπο και θέλει και υπομονή.

Αυτό που λένε πως στην αγάπη δεν επιδέχονται εγωισμοί κατά ένα μέρος δεν το στηρίζω. Φυσικά και γίνεσαι εγωιστής όταν αγαπάς κάποιον αφού θέλεις η αγάπη του να είναι μόνο για’ σένα. Αφού θέλεις αυτός ο άνθρωπος να είναι μόνο δικός σου. Πώς μπορεί να μην είναι εγωιστικό ένα συναίσθημα όταν περικλείει αποκλειστικότητες και απαιτήσεις? Έτσι κι αλλιώς ο άνθρωπος είναι εγωιστικό ον. Δε θα μπορούσαν λοιπόν παρά να είναι και τα αισθήματα του τέτοια.

Έχει όμως μεγάλη διαφορά το να είσαι εγωιστής επειδή θέλεις ο άνθρωπος σου να είναι δικός σου από το να θέλεις να γίνεται πάντα το δικό σου. Και εκεί είναι και το πρόβλημα. Δέχομαι τον εγωισμό στο σημείο που θέλεις κάποια πράγματα να οριοθετούνται, αλλά αρνούμαι να δεχτώ πως αγαπάς κάποιον και δε δέχεσαι να γίνονται τα πράγματα πάντα όπως σε βολεύουν. Αυτό είναι και το νόημα της αγάπης. Να σέβεσαι και να ακολουθείς τα θέλω του άλλου. Να μην υποτιμάς αυτά που σου ζητάει. Να μην λειτουργείς πάντα σύμφωνα με το τι θέλει η πάρτη σου. Να σκέφτεσαι πριν πεις ή κάνεις πράγματα που πληγώνουν.

Δεν είμαι εξπέρ σε θέματα αγάπης, ούτε σε θέματα σχέσεων (και ποτέ δε θα είμαι, εδώ που τα λέμε). Ποιος μπορεί να πει πως είναι στην τελική? Όσο ζούμε και έχουμε εμπειρίες μαθαίνουμε. Ξέρω όμως πως είναι να νιώθεις όλα όσα περιέγραψα παραπάνω. Ξέρω πως είναι να αγαπάς και πως είναι να απογοητεύεσαι. Το δεύτερο όλοι μας, νομίζω. Αυτό που θα σας πω δεν είναι να αγαπάτε, (αν και είναι υπέροχο να αγαπάς) αλλά τουλάχιστον αν το κάνετε, κάντε το σωστά. Δυστυχώς συγκεκριμένος τρόπος δεν υπάρχει. Εξάλλου ο καθένας μας έχει διαφορετική προσωπικότητα και τρόπο προσέγγισης και επίδειξης των συναισθημάτων του. Όταν όμως το νιώσεις θα το καταλάβεις, απλά φρόντισε να το διαχειριστείς σωστά και να σιγουρευτείς πως ο παραλήπτης της αγάπης σου θα το νιώσει και αυτός.

Μοναξιά μου όλα, μοναξιά μου τίποτα

Είναι σκύλα η μοναξιά και το ξέρουμε όλοι πολύ καλά. Άλλοι το έχουν βιώσει έντονα, άλλοι λιγότερο. Όλοι πάντως έχουμε ζήσει στιγμές που νιώθαμε πραγματικά μόνοι. Υπάρχουν όμως δύο κατηγορίες μοναξιάς. Η μία είναι αυτή που είσαι πραγματικά μόνος σου, δεν έχεις κανέναν και η άλλη είναι αυτή που έχεις γύρω σου ανθρώπους αλλά συνεχίζεις να νιώθεις μοναξιά.

Πάμε στην πρώτη κατηγορία. Είσαι μόνος σου. Ξέρεις πως είσαι μόνος σου και τουλάχιστον δεν έχεις να περιμένεις κάτι από κάποιον. Έχεις μόνο τον εαυτό σου και μόνο από αυτόν έχεις απαιτήσεις. Ψάχνεις να βρεις το άλλο σου μισό ή έστω έναν άνθρωπο να σπάσεις την κατάρα της μοναξιάς αλλά μέχρι τότε δε ρίχνεις ευθύνες σε κανέναν γιατί σε άφησε ή δε σου έδωσε την προσοχή που εσύ ήθελες. Τι γίνεται όμως όταν είσαι με κάποιον? Όταν μοιράζεσαι με κάποιον τη ζωή σου? Και στη συγκεκριμένη περίπτωση μιλάω για μια σχέση.

Πάντα πίστευα πως είναι αδύνατον να είσαι σε μια σχέση και να νιώθεις μόνος σου. Έλεγα δε γίνεται να συμβαίνει αυτό εφόσον δεν είσαι μόνος σου. Είναι τόσο απλό. Τεράστιο λάθος. Γίνεται και παραγίνεται και είναι πολύ οδυνηρό. Έτσι πάμε στη δεύτερη κατηγορία. Είσαι με έναν άνθρωπο αλλά ποτέ δεν έχει χρόνο για’ σένα. Προτιμάει να κάνει πράγματα με τους φίλους του/της όταν έχει χρόνο. Όταν του/της μιλάς για τις ανάγκες σου πάντα είναι παράλογες ή δευτερεύουσες. Έχει απαιτήσεις από’ σένα αλλά εσύ δεν πρέπει να έχεις απ’αυτόν/την. Σου ζητάει συνεχώς πράγματα αλλά εσύ δεν έχεις δικαίωμα να ζητάς. Σε παραμελεί.

Αποφασίζεις να είσαι με κάποιον για να μοιράζεσαι στιγμές, να είσαι μαζί του, να θέλεις να είσαι μαζί του, να περνάς καλά, να κάνεις πράγματα με αυτόν τον άνθρωπο και να νιώθεις ευτυχισμένος. Ποιος ο λόγος αλλιώς να είσαι με κάποιον όταν ο καθένας παίρνει διαφορετικούς δρόμους? Ποιος ο λόγος να μπαίνεις στη διαδικασία της σχέσης εφόσον θέλεις να λειτουργείς αυτόνομα, όπως και όποτε θέλεις?

Θεωρούμε πως είναι καλύτερο να είμαστε με κάποιον και να νιώθουμε μοναξιά παρά να είμαστε «μπακούρια». Καταλάβετε λοιπόν πως είναι πολύ χειρότερο να ποντάρεις σε κάποιον και να απογοητεύεσαι γιατί δεν είναι εκεί, ενώ πρέπει, παρά να είσαι μόνος σου. Εκεί τουλάχιστον πληγώνει μόνο το γεγονός ότι είσαι μόνος. Στην άλλη περίπτωση πληγώνεσαι και επειδή είσαι μόνος και επειδή απορρίπτεσαι από αυτόν που νόμιζες πως θα είναι εκεί για’ σένα. Πληγώνει η απόρριψη από τον άνθρωπο που έχεις επιλέξει να μοιραστείς πράγματα. Πληγώνει το γεγονός ότι δε σε καταλαβαίνει όταν τον χρειάζεσαι ή το γεγονός ότι δε θέλει να σε καταλάβει.

Ας βάλουμε λοιπόν στο μυαλό μας πως ο εαυτός μας είναι πάνω απ’ όλα. Όσο κι αν αγαπάς κάποιον κυρίως αγαπάς τον εαυτό σου και αυτό είναι το πιο σημαντικό. Τελειώνοντας λοιπόν θα χρησιμοποιήσω την αγαπημένη μου φράση από το Sex & the city που είπε η Samantha όταν παράτησε τον Richard που την παραμελούσε και την κεράτωνε συνεχώς : “Ι love you, but I love me more”. Καλύτερα λοιπόν μοναξιά single παρά μοναξιά διπλή.

14 Φλεβάρη

Τι άτιμη μέρα κι αυτή! Και να μη θέλεις να ερωτευτείς, λίγο οι καρδούλες που βλέπεις όλη την ώρα μπροστά σου, λίγο τα ζευγαράκια που δείχνει όλη την ώρα στην tv, λίγο τα αφιερώματα σε ότι blog κι αν ανοίξεις, λίγο οι ευχές για χρόνια πολλά απ’ όλους, λίγο ο λατρεμένος Νίνο να σου τραγουδάει "14 Φλεβάρη", σου περνούν, έστω και υποσυνείδητα, τη σκέψη πως πρέπει να το γιορτάσεις.

Είμαι από αυτούς που ανέκαθεν θεωρούσαν αυτή τη γιορτή μια χαζομάρα και μισή. Πότε μου δεν την περίμενα πως και πως και ποτέ δεν μπήκα στη διαδικασία να αγοράσω κάποιο δώρο για να γιορτάσω. Πιστεύω, όπως και οι περισσότεροι, πως αν είσαι ερωτευμένος δεν χρειάζεται αυτή η μέρα για να το γιορτάσεις, όπως και δεν χρειάζεται αυτή η μέρα για να το δείξεις στον άλλο. Δε χρειάζεται αυτή η μέρα για να θυμηθείς να πεις πόσο πολύ τον αγαπάς όπως και δε χρειάζεται να περιμένεις αυτή τη μέρα για να είσαι σέξυ ή για να αγοράσεις κάποιο δώρο. Κατά τη γνώμη μου είναι μια ευκαιρία για τους εμπόρους να κάνουν χρυσές δουλειές και το πέτυχαν.

Όπως σας είπα ποτέ δεν μου άρεζε σαν θεσμός, αλλά μου άρεζε πάντα το όλο πανηγυράκι γύρω από αυτή τη γιορτή. Μ’ αρέσει τρελά να κυκλοφορώ έξω και όλα να είναι στολισμένα με καρδούλες, κόκκινα μπαλονάκια, λουλούδια, όμορφη διακόσμηση και όλα αυτά σε ένα κλίμα μεγάλης γιορτής! Μ’ αρέσει που όλα τα μαγαζιά διοργανώνουν πάρτυ, τα οποία βέβαια καμιά σχέση δεν έχουν με τον Βαλεντίνο, αλλά με αφορμή αυτό όλοι βγαίνουν και το χαίρονται.

Δε θα σας πω χρόνια πολλά, εκτός κι αν σας λένε Βαλεντίνους ή έχετε τα γενέθλια σας σήμερα. Θα σας πω όμως πως είναι μια πολύ ωραία ευκαιρία να βγείτε έξω και να το διασκεδάσετε. Αν μη τι άλλο στις μέρες που διανύουμε χρειάζεται λίγη διαφορετικότητα στην καθημερινή ρουτίνα και λίγο χρώμα παραπάνω, έστω κι αν αυτό είναι πάνω σε μπαλόνια και καρδούλες.

Είτε λοιπόν είστε πολύ ερωτευμένοι, είτε λίγο (γιατί καθόλου δε γίνεται ΠΑΡΑΔΕΧΤΕΙΤΕ ΤΟ). Είτε είστε ζευγάρι, είτε μπακούρια απλά διασκεδάστε το!

Πάμε για κόντρες?

Δεν υπάρχει πιο εκνευριστικό πράγμα από το να σε κοντράρει κάποιος. Να σου τη λέει συνεχώς και να σου σπάει τα νεύρα. Δεν ξέρω για εσάς αλλά εμένα προσωπικά μου γυρίζει το μυαλό όταν το κάνει κάποιος και ειδικά όταν το κάνει επανειλημμένα. Στην αρχή το βρίσκω αστείο, μετά αρχίζει να με εκνευρίζει λιγάκι και όταν βλέπω πως ο άλλος έχει πάρει στα σοβαρά το ρόλο του ως «αντίπαλος» μου τότε γίνομαι έξαλλη. Όμως φίλοι μου, τί γίνεται όταν πίσω από αυτή τη συμπεριφορά κρύβονται άλλα?

Άλλα.. σπουδαία και μεγάλα! Μου πήρε καιρό να το καταλάβω αλλά ναι! Όταν κάποιος σε κοντράρει συνέχεια και προσπαθεί να σε αντικρούει συνεχώς μόνο αντίπαλος δεν είναι. Έρωτας είναι και καψούρα μεγάλη. Αυτό που διαπίστωσα είναι πως αυτή η συμπεριφορά για πολλούς ανθρώπους είναι η άμυνα τους απέναντι σε κάτι που θέλουν πολύ. Απλά επειδή θέλουν να δείχνουν δυνατοί και ανεξάρτητοι αντιδρούν κατ’ αυτό τον τρόπο. Επίσης αυτό ίσως και να είναι άμυνα για να μην δείξουν αυτό που πραγματικά αισθάνονται και εκτεθούν. Φόβος εν ολίγοις να μην αποκαλυφθούν τα αισθήματα τους. Όπως και να’ χει η κόντρα καλά κρατεί, το θέμα είναι να είσαι έξυπνος και να καταλάβεις από την αρχή το παιχνιδάκι που σου παίζει ο «αντίπαλος» σου ούτως ώστε να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις.

Μπορεί όπως σας προείπα να είναι εκνευριστικό όταν παραγίνεται το κακό, αλλά είναι εξαιρετικά όμορφο και ενδιαφέρον όταν μένει στη φάση του παιχνιδιού και δεν προχωράει σε πιο άγριες κόντρες. Υπάρχει μια ένταση, όσο πρέπει για να σε κρατάει σε εγρήγορση και να σου ελκύει συνεχώς το ενδιαφέρον. Δημιουργείται μια νευρικότητα, η οποία όμως θέλει να εκτονωθεί με πάθος και όχι με καυγά. Αυτό είναι και το ωραίο της υπόθεσης. Η έκρηξη αδρεναλίνης και ορμής που νιώθεις και όχι το αίσθημα κακίας και θυμού απέναντι στο πρόσωπο που σου «τη μπαίνει», όπως συνηθίζουμε να λέμε σε τέτοιες περιπτώσεις.

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα δείτε πως κάποιος συνεχίζει να σας «τη λέει» και να σας κοντράρει ψάξτε το λιγάκι. Κατά πάσα πιθανότητα δεν είναι αντιπάθεια αλλά παθιασμένη συμπάθεια! Κι όπως λέει ένας φίλος «αν σου πάρει και το μολύβι ή σου τραβήξει τα μαλλιά τότε είναι στάνταρ ερωτευμένος μαζί σου» (τρικ του δημοτικού :P ).

Στον αστερισμό του ζευγαρώματος!!

Πρόσφατα διάβασα σ’ ένα περιοδικό ένα άρθρο με θέμα τους singles και το γεγονός ότι εξαπλώνονται όλο και περισσότερο, μέρα με τη μέρα! Τα όσα έλεγε το άρθρο είχαν βάση αλλά το κυριότερο θέμα του ήταν εντελώς ανυπόστατο. Πώς γίνεται να μιλάμε για πανδημία της single ζωής όταν όλοι τριγύρω μου είναι ζευγάρια?

Είναι δύσκολο να καταλάβω ποιοι είναι αυτοί που απάντησαν πως δεν έχουν ταίρι! Οκ, το κατανοώ πως υπάρχουν ουκ ολίγοι που είναι μόνοι τους, είτε από επιλογή είτε επειδή δεν μπορούν να είναι με κάποιον που θέλουν, αλλά σε τόσο μεγάλο βαθμό δεν μπορώ να το πιστέψω. Εκτός κι αν μόνο εγώ περιτριγυρίζομαι από ρομαντικές ψυχές που έχουν βρει το άλλο τους μισό. Το άλλο τους μισό είπα? Ναι.. μάλιστα.. Και μετά ξύπνησα! Είναι πολλοί αυτοί που λένε πως το έχουν βρει βέβαια, αλλά πόσοι από αυτούς είναι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ με το άλλο τους μισό?

Περιτριγυρίζομαι όπως σας είπα από ζευγαράκια. Πολλά ζευγαράκια! Αυτό όμως που βλέπω είναι πως αυτά που είναι μαζί επειδή πραγματικά το θέλουν και οι δύο είναι μετρημένα στα δάχτυλα ούτε του ενός χεριού. Μούφες ζευγάρια εν ολίγοις. Ξέρω ζευγάρια που είναι μαζί από συμφέρον (κάθε είδους). Ξέρω ζευγάρια που είναι μαζί για ξεκάρφωμα (επίσης κάθε είδους). Ξέρω και ζευγάρια που είναι μαζί γιατί δεν μπορούν να είναι με κάποιον άλλο και απλά εκμεταλλεύονται καταστάσεις.

Όπως και να’ χει όλοι προσπαθούν να είναι το ταίρι κάποιου. Να ανήκουν σε κάποιον. Ασχέτως με το αν όντως θέλουν να ανήκουν σε αυτόν. Και όλο αυτό τελικά μας κάνει να ξεχνάμε πως πρωτίστως εκεί που πρέπει να ανήκουμε είναι στον ίδιο μας τον εαυτό και πως τα ζευγάρια δημιουργήθηκαν για να είναι ερωτευμένα και να αγαπιούνται.

Μπορεί να είμαι πολύ ρομαντική εν τέλει, αλλά αρνούμαι κατηγορηματικά να γίνω ζευγάρι μόνο και μόνο για να έχω να περηφανεύομαι πως έχω κι εγώ σχέση, όπως κάνουν πολλοί εκεί έξω. Δε λέω! Και μια σχέση σου προσφέρει πράγματα και εμπειρίες και σε κάνει να νιώθεις καλά, αλλά προτιμώ όταν είμαι με κάποιον να σκέφτομαι αυτόν τον ίδιο και όχι να ονειρεύομαι πότε θα έρθει ο πραγματικός μου έρωτας να με πάρει και να φύγουμε μακριά.

Τύψεις ή απωθημένα? Διάλεξε..

Είναι κάποιες καταστάσεις στη ζωή μας που ξέρουμε πως είναι δύσκολες. Ξέρουμε πως είναι επικίνδυνες και ξέρουμε πολλές φορές τις άσχημες επιπτώσεις που κατά πάσα πιθανότητα θα έχουν. Τα ξέρουμε εξαρχής όλα αυτά κι όμως κάτι μέσα μας θέλει να το κάνει απεγνωσμένα. Σε σημείο εμμονής. Αν αυτή τη στιγμή κάναμε ένα γκάλοπ οι περισσότεροι θα απαντούσαν με μεγάλη βεβαιότητα πως θα προτιμούσαν να έχουν τύψεις παρά απωθημένα. Αν όμως είχαν κάποια λεπτά να το σκεφτούν καλύτερα, θα ήταν τόσο σίγουροι στην απάντηση τους?

Και τα δύο είναι πολύ δυσάρεστα συναισθήματα. Σε φθείρουν ψυχικά και σε ρίχνουν ψυχολογικά. Έχουν τη ιδιότητα να προκαλούν στον άνθρωπο άσχημες αντιδράσεις που έχουν αντίκτυπο και στους άλλους και στον ίδιο τους τον εαυτό.

Ένας άνθρωπος με απωθημένα μπορεί να ζήσει δυστυχισμένος γιατί μια ζωή θα έχει το μυαλό του σε κάτι που δεν μπόρεσε ποτέ να αποκτήσει. Θα μένει κολλημένος σε καταστάσεις που συνέβησαν και πολλές φορές δεν θα μπορέσει να προχωρήσει και να νιώσει ολοκληρωμένος. Εκεί είναι και το σημείο που λέμε πως πρέπει να ρισκάρουμε στη ζωή και να διεκδικούμε αυτό που θέλουμε. Στην προκειμένη όμως περίπτωση μιλάμε για πράγματα που ξέρουμε πως η κατάληξη τους θα πληγώσει και θα μας κάνει να έχουμε τύψεις για μια ζωή. Παρ’ολ’ αυτά τα πάθη μας είναι αυτά που πολύ συχνά μας οδηγούν και μας ωθούν στο να κάνουμε πράξη τις επιθυμίες μας βάζοντας τη λογική σε δεύτερη μοίρα.

Και εκεί έρχονται οι τύψεις των ενεργειών μας. ΟΚ!! Πήραμε το ρίσκο και τολμήσαμε να κάνουμε αυτό που αμφιταλαντευόμασταν. Την κάναμε τη μα@@κία εν ολίγοις. Είμαστε τώρα έτοιμοι να υποστούμε τις συνέπειες? Ποτέ δεν θα είσαι έτοιμος να το κάνεις 100% γιατί πάντα θα σε τρώει. Ξέρεις πως με αυτό που έκανες πλήγωσες τον εαυτό σου, αλλά στις τύψεις πάντα αυτό είναι το λιγότερο. Ξέρεις πως με τις πράξεις σου πλήγωσες και ίσως κατέστρεψες ανθρώπους γύρω σου. Αυτό αγαπητέ μου δεν θα μπορέσεις ποτέ να το οικειοποιηθείς και να το δεχτείς. Πάντα θα εύχεσαι να μπορούσες να γυρίσεις τον χρόνο πίσω και να μην κάνεις αυτή την κίνηση.

Οι τύψεις για’ μένα είναι ότι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε έναν άνθρωπο. Σε οδηγούν σε αδιέξοδα. Σε απελπιστικές καταστάσεις που μπορούν πολλές φορές να σε τρελάνουν. Στη ζωή μου έχω και τύψεις για πράγματα που έκανα, έχω όμως και απωθημένα για πράγματα που δεν έκανα ποτέ φοβούμενη την εξέλιξη τους. Δεν ξέρω αν είμαι κότα ή απλώς ρεαλίστρια και δεν τόλμησα να τα κάνω, πάντως ξέρω πως αν τολμούσα να τα πραγματοποιήσω οι τύψεις μετά θα με σκότωναν.

Τη στιγμή που διαπράττεις κάτι απαγορευμένο είναι όλα τέλεια, το απολαμβάνεις και το χαίρεσαι. Ξέρεις πως δεν πρέπει, αλλά τη δεδομένη στιγμή παρασύρεσαι! Τι γίνεται όμως μόλις αυτό τελειώσει και πρέπει να αντιμετωπίσεις τις συνέπειες? Καλό είναι λοιπόν να τολμάμε στη ζωή μας αλλά να μην ξεχνάμε ποτέ πως ήρεμος είναι ο άνθρωπος που έχει ήσυχη τη συνείδηση του.

Θεά είσαι!!!

Κάποτε διάβασα μια φράση. Δε θυμάμαι ποιος την είπε και που την είδα αλλά θυμάμαι με ακρίβεια αυτό που έλεγε: «Πίσω από κάθε ανασφαλή γυναίκα, κρύβεται ένας άντρας που την έκανε να νιώθει έτσι». Σαν γυναίκα αντιλαμβάνομαι απόλυτα την αλήθεια αυτής της πρότασης.

Η γυναίκα είναι ακουστικός τύπος. Αυτό που βλέπει την εντυπωσιάζει αλλά δεν της αρκεί. Θέλει να ακούει για να επιβεβαιώνεται, να χαίρεται, να αισθάνεται καλύτερα. Αν δε, αυτά έρχονται δια στόματος αγαπητικού, τότε το όλο πράγμα αποθεώνεται.

Βλέπω κοπέλες που είναι αντικειμενικά θεές, κοπέλες που τις κοιτάς και τις χαζεύεις ακόμα κι εσύ που είσαι γυναίκα. Και όμως πολλές από αυτές αισθάνονται πολύ άσχημα με τον εαυτό τους. Είτε γιατί μπορεί να απορρίφθηκαν από το αντικείμενο του πόθου τους, είτε γιατί μπορεί να έτυχαν κακής μεταχείρισης από αυτό, είτε γιατί μπορεί απλά να ήταν παραμελημένες μέσα σε μια σχέση. Και πιστέψτε με είναι πάρα πολλές αυτές οι κοπέλες, δυστυχώς.

Από την άλλη μεριά, βλέπω κοπέλες που εμφανισιακά δεν έχουν καμιά σχέση με μια ωραία ή εντυπωσιακή γυναίκα αλλά η αυτοπεποίθηση τους είναι εκτοξευμένη τόσο ψηλά που δεν μπορεί να πέσει με τίποτα. Αν έχουν δίπλα τους έναν άνθρωπο που τις κάνει να αισθάνονται έτσι (γιατί πολύ απλά γι’ αυτόν είναι τέλειες) τότε είναι φυσικό να τα έχουν καλά με τον εαυτό τους.

Μπορεί το «νινί να σέρνει καράβι» αλλά και το καράβι πρέπει να πηγαίνει πού και πού όμορφες τσάρκες το νινί χωρίς να σέρνεται για να παραμείνει ευχαριστημένο. Μια γυναίκα που δεν της κάνεις κομπλιμέντα, που δεν την κάνεις να αισθάνεται όμορφη, που δεν την κάνεις να αισθάνεται ξεχωριστή, θα είναι δυστυχισμένη μέσα στην ανασφάλεια της. Και να είσαι σίγουρος ότι κάποια στιγμή θα φύγει και θα ψάξει κάποιον άλλο να της λέει αυτά που εσύ αμέλησες.

Όπως βλέπετε λοιπόν ούτε ο καθρέφτης, ούτε οι φίλοι, ούτε τα τριγύρω βλέμματα είναι ικανά να ανεβάσουν την αυτοπεποίθηση μιας γυναίκας περισσότερο απ’ όσο ο άνθρωπος που είναι ερωτευμένη και αγαπάει. Γιατί σε αυτόν θέλει να αρέσει, αυτός θέλει να τη γουστάρει και αυτός θέλει να τη θαυμάζει και να τη θεωρεί την ωραιότερη γυναίκα του κόσμου.. κι ας μην είναι!!!

Πάει ο παλιός ο χρόνος..

Ήρθε, έμεινε και έφυγε. Το 2011 αποτελεί πλέον παρελθόν και κατά ένα περίεργο λόγο οι περισσότεροι γύρω μου έχουν μόνο αρνητικά να πουν γι’ αυτό το έτος. Και δεν είναι λίγοι αυτοί που περίμεναν με μεγάλη ανυπομονησία να ξεκουμπιστεί. Ήταν όντως δύσκολο, δε λέω, για’ μένα όμως δεν ήταν και τόσο άσχημο. Πέρασα καλά και υπήρξαν και περιπτώσεις που πέρασα ακόμα καλύτερα. Φυσικά οι άσχημες στιγμές δεν έλειψαν, όμως υπάρχει χρονιά που να μην είχε έστω και ελάχιστες κακές στιγμές? Όλοι έχουμε τα πάνω μας και τα κάτω μας. Απλά άλλες φορές είναι πιο έντονα και άλλες λιγότερο.

Η χρονιά αυτή λοιπόν για’ μένα ήταν καλή. Είχε έρωτα, αγάπη, διασκέδαση και είχε μια νέα παρέα που χάρισε πολλές όμορφες στιγμές. Είχε δουλειά, είχε εκπλήρωση στόχων και δημιουργία νέων προς εκπλήρωση. Είχε βέβαια και άτυχες στιγμές. Είχε απώλειες, είχε πόνο και απογοήτευση. Αυτά όμως υπάρχουν πάντα για να μας δοκιμάζουν και να μας κάνουν δυνατότερους και πιο προσεκτικούς στις επιλογές και στις κινήσεις μας.

Δεν ξέρω πως θα είναι το 2012. Από πολλούς προβλέπεται δυσοίωνο. Δεν θα καθίσω να σκεφτώ πως θα ήθελα να είναι. Προτιμώ να έρχονται τα πράγματα από μόνα τους και απλά να ακολουθώ. Θα ήθελα να είναι σαφώς καλύτερο από το ’11 αλλά αν είναι τα πράγματα να χειροτερεύουν η ευχή μου είναι, να είναι τουλάχιστον όπως ακριβώς το ’11. Δεν θα με χαλούσε κιόλας.

Καλή χρονιά να έχουμε λοιπόν!!!

Friends with benefits

Μια φίλη στο twitter μου πρότεινε να γράψω γι’ αυτό το θέμα! Είναι από τα posts που δυσκολεύτηκα πολύ να γράψω γιατί δεν μπορούσα να σκεφτώ κάποια φάση της ζωής μου που να συνέβη κάτι τέτοιο. Όπως έχω ξαναπεί πιστεύω στη φιλία μεταξύ των δύο φύλων. Έτσι λοιπόν δεν μου έτυχε ποτέ να δω ερωτικά κάποιο φίλο μου. Όπως και να δω φιλικά κάποιον που γούσταρα! Αλλά πιστεύω πως αν ποτέ μου συμβεί, δεν θα κάνω κάτι για να το εξωτερικεύσω. Δεν θα έθετα ποτέ τη φιλία μου σε κίνδυνο για κάτι που μπορεί να μην έχει αίσια κατάληξη.

Βέβαια, θα μου πείτε, είναι πολύ πιο ασφαλές να «τα μπλέξεις» με κάποιον που σε ξέρει και τον ξέρεις καλά! Είναι πολύ πιο εύκολο να αγαπηθείς και να αγαπήσεις και είναι πολύ πιο εύκολο να ξέρεις εξαρχής με ποιόν έχεις να κάνεις. Δεν είναι όμως καθόλου εύκολο όταν εν τέλει με τον άλλο δεν τα βρεις. Μετά δεν μπορείς να είσαι πλέον φίλος του. Δεν μπορείς να του λες τα μυστικά και τα προβλήματα σου. Δεν μπορείς να εμπιστεύεσαι την κρίση του, γιατί απλά ποτέ δεν θα είναι αντικειμενικός μαζί σου, όπως κι εσύ μαζί του .

Και βέβαια, το μην τα βρεις απλά είναι η light εκδοχή. Το να γίνετε μαλλιά κουβάρια είναι το πιο σύνηθες, αφού οι περισσότεροι χωρισμοί δεν είναι πολιτισμένοι. Διακινδυνεύεις λοιπόν να χάσεις έναν φίλο και μαζί του μια ολόκληρη παρέα. Γιατί πάντα μαζί με δυο φίλους πάει σετ και μια ολόκληρη παρέα η οποία πλέον πρέπει να διαλέξει με ποιόν θα βγαίνει και ποιανού το μέρος θα πάρει. Κι εκεί είναι που αναγκαστικά θα χάσεις σιγά σιγά κι άλλους φίλους.

Ξέρω ότι είναι πολλοί αυτοί που λένε πως «Στα φιλικά μπαίνουν τα καλύτερα γκολ», όμως στα φιλικά δεν κερδίζει κανένας!! Γι’ αυτό προσοχή με τα buddies σας φίλοι μου. Εύκολα γίνονται Fuck αλλά πολύ δύσκολα Best. Δεν αξίζει..


Αφιερωμένο στην EvaHadjiyianni που πρότεινε το θέμα :)