Δύσκολοι έρωτες

Βράδυ Σαββάτου κι εσύ είσαι κάπου! Ξέρω που βρίσκεσαι, αλλά αυτό που με καίει περισσότερο είναι ότι δεν είμαι κι εγώ εκεί μαζί σου. Και ακόμα χειρότερο είναι το γεγονός πως ξέρω ότι δεν θα είμαι ποτέ. Όχι επειδή δεν θέλουμε αλλά επειδή δεν θα μπορέσουμε. Πόσο δύσκολο είναι να καταλήγεις σε μια τέτοια παραδοχή για έναν άνθρωπο που σημαίνει τόσα πολλά για’ σένα. Δυστυχώς όσο και να ονειροπολείς ή όσο ρομαντικά κι αν βλέπεις κάποια πράγματα έρχεται πάντα η σκληρή πραγματικότητα να σε προσγειώσει και να σε κάνει να δεις τα πράγματα ξεκάθαρα. Όσο κι αν θέλεις λοιπόν έναν άνθρωπο όταν οι διαφορές που σας χωρίζουν είναι αγεφύρωτες δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για να αρχίσεις το χτίσιμο, αλλά ακόμη και να το αρχίσεις τα γεγονότα πάντα θα σε προλαβαίνουν και θα σου γκρεμίζουν ότι ξεκίνησες.

Πολλές φορές σκέφτομαι πως ο άνθρωπος όλα τα μπορεί και πως όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες, αλλά όταν υπάρχουν σημαντικά εμπόδια πόσο μπορείς να αντέξεις ευτυχισμένος σε μια σχέση? Καλά τα συναισθήματα και ο έρωτας όμως πάντα υπάρχουν προβλήματα και πολλές φορές άλυτα. Γιατί πώς μπορείς να δεχτείς να μην κάνεις οικογένεια όταν ο άνθρωπος σου δε θέλει παιδιά ενώ εσένα ήταν πάντα η μεγαλύτερη σου λαχτάρα? Πώς μπορείς να βάλεις έναν πιτσιρικά που του ρίχνεις 10 χρόνια να καταλάβει πως εσύ δεν είσαι πλέον σε φάση να βγαίνεις, να ξενυχτάς και να τα πίνεις μέχρι το πρωί? Πώς μπορείς να κάνεις το σόι σου να καταλάβει πως εσύ είσαι ερωτευμένος με τη συγγενή σου που δεν ήξερες ποια είναι όταν τη γνώρισες και την αγάπησες? Πώς μπορείς να είσαι ουσιαστικά με έναν άνθρωπο όταν δεν μπορείς να κάνεις ούτε μια συζήτηση μαζί του χωρίς να μαλώσεις και το μόνο που σας ενώνει είναι ένα πάθος (ή και απωθημένο)?

Όλες οι παραπάνω περιπτώσεις συμβαίνουν καθημερινά και αυτό που βλέπω είναι πως καλά τα συναισθήματα αλλά στο τέλος δεν είναι αρκετά για να σε κάνουν να μείνεις και να το παλέψεις, όσο δυνατά κι αν είναι. Ξέρεις πως αν μείνεις μόνο κακό θα προκληθεί. Είναι δυστυχώς καταστάσεις που είναι δίκοπο μαχαίρι για ότι κι αν επιλέξεις. Καταστάσεις που πληγώνουν και πονάνε.

JUST DO IT

Πόσες φορές δεν έχουμε βρεθεί σε δίλλημα να κάνουμε κάτι ή όχι? Άπειρες… Καθόμαστε και σκεφτόμαστε ώρες τι πρέπει να κάνουμε, αν πρέπει να το κάνουμε, τι θα γίνει αν το κάνουμε, ποιες θα είναι οι συνέπειες.. Χιλιάδες ερωτήματα μας βασανίζουν και πολλές φορές μας απομακρύνουν από τον αρχικό μας στόχο. Πολλές φορές ζητάμε και τη γνώμη κάποιου άλλου να μας βοηθήσει. Να μας παροτρύνει ή να μας επηρεάσει. Προσωπικά το κάνω συνεχώς αλλά αυτό που βλέπω πάντα είναι πως αυτό που ήθελα εξαρχής να κάνω το έκανα άσχετα με τη γνώμη των άλλων, αρνητική ή θετική.

Έχω κάνει άπειρα λάθη στη ζωή μου, όπως και όλοι μας ( είναι και στην ανθρώπινη φύση άλλωστε). Πολλά τα έχω μετανιώσει και αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω σίγουρα θα τα άλλαζα, αλλά θα ήμουν στη θέση που είμαι τώρα αν γινόταν όλα διαφορετικά? Μπορεί να ήμουν καλύτερη, μπορεί όμως και χειρότερη.. Κανείς δεν ξέρει. Αυτό που έχω μάθει σίγουρα είναι πως αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι αυτό που θέλουμε ΕΜΕΙΣ. Φυσικά και είναι πάντα καλό να είμαστε ανοιχτοί στις γνώμες των άλλων και να μη φοράμε παρωπίδες αλλά είναι εκατό φορές προτιμότερο να φταίμε εμείς για τα λάθη μας παρά κάποιος άλλος που μας παρέσυρε προς αυτή την κατεύθυνση. Τουλάχιστον θα ξέρουμε πως η απόφαση ήταν δική μας και υπερασπιστήκαμε την προσωπική μας άποψη, λανθασμένη ή μη.

Είμαι πάρα πολύ αναποφάσιστος άνθρωπος και πάντα ζητάω την άποψη των άλλων έχοντας πάντα τη δική μου άποψη στο μυαλό. Αν και ξέρω πως στο τέλος θα κάνω «το δικό μου» πάντα καταφεύγω σε ένα μικρό γκάλοπ αλλά πάντα διαπιστώνω πως το κάνω πιο πολύ για να με ωθήσουν οι άλλοι σε αυτό που θέλω παρά για να τους συμβουλευτώ. Το θέμα είναι πως ακόμα και όλες οι γνώμες που θα πάρω να είναι αρνητικές προς τη δική μου καταλήγω να κάνω αυτό που μου καρφώθηκε στο μυαλό. Φυσικά δεν έχω πάντα το αποτέλεσμα που θα ήθελα και μπορεί την επόμενη στιγμή να καταλάβω πως είναι λάθος αλλά θα μάθω απ’ αυτό και θα ξέρω την επόμενη φορά.
Βέβαια υπάρχουν και φορές που όντως άκουσα τη γνώμη των άλλων και την ακολούθησα πιστά θεωρώντας πως αφού το λένε όλοι αυτό πρέπει να κάνω. Και φυσικά υπήρξαν φορές που ακόμα και η γνώμη της πλειοψηφίας δεν ήταν αυτή που έπρεπε τελικά. Αυτό για’ μένα ήταν ότι χειρότερο γιατί όχι μόνο δεν είχα τα αποτελέσματα που ήθελα, αλλά άφησα και τον εαυτό μου να παρασυρθεί από τους άλλους μη έχοντας προσωπική βούληση και κρίση.

Όταν λοιπόν θέλεις να κάνεις κάτι αλλά διστάζεις, μη το παιδεύεις πολύ μαζεύοντας γνώμες τριγύρω… απλά κάν’ το. Τις περισσότερες φορές οι αυθόρμητες αντιδράσεις είναι και οι καλύτερες και έχουν πολύ πιο θετικά αποτελέσματα. Άσε που εμείς πάντα ξέρουμε καλύτερα την κατάσταση και είμαστε οι πιο κατάλληλοι να κρίνουμε. Αλλά ακόμα και όταν τα αποτελέσματα είναι αρνητικά θα ξέρεις τουλάχιστον πως προσπάθησες και πως έφαγες τα μούτρα σου από μόνος σου, χωρίς να σε σπρώξουν άλλοι. Άλλωστε έτσι θα μάθεις και πώς να σηκωθείς πάλι ξέροντας την επόμενη φορά ποια λάθη να μην επαναλάβεις!

Καταραμένο κινητό..

01:36 μήνυμα στο κινητό σου. Το κοιτάς και ξαφνικά ένα χαμόγελο σχηματίζεται στο πρόσωπο σου. Το περίμενες μέρες αυτό το μήνυμα. Την επόμενη όμως στιγμή θυμώνεις και λες «ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΑΩ». Το αφήνεις και προσπαθείς να συνεχίσεις τον ύπνο σου. Έλα όμως που τώρα είναι αδύνατον. Και εκεί αρχίζουν να μπαίνουν οι σκέψεις: «Μήπως να απαντήσω? Μήπως να του έλεγα κάτι κι εγώ βρε παιδί μου.. για να με σκέφτηκε τέτοια ώρα πάει να πει πως δεν με ξέχασε» και μετά σκέφτεσαι: «Θα στείλω μωρέ.. ούτως ή άλλως αυτός έριξε τα μούτρα του και μου έστειλε τέτοια ώρα.. εγώ είμαι από πάνω».

Εν τέλει απαντάς. Σου ξαναστέλνει, ξανά απαντάς και αρχίζει ένας χείμαρρος μηνυμάτων που σας βρίσκουν πλέον τα ξημερώματα. Σε κάνουν παροδικά πολύ χαρούμενη και κατά ένα βαθμό επιβεβαιώνεσαι γι’ αυτά που νοιώθει για ’σένα. Σκέφτεσαι πως τον έχεις και ηρεμείς τι γίνεται όμως όταν ξημερώσει και πάλι όλα αυτά χάνονται? Το μόνο πάντως που δεν χάνεται είναι η ελπίδα πως ίσως αυτή τη φορά δεν ήσουν το μήνυμα της βραδιάς αλλά θα σε πάρει ξανά μέσα στη μέρα και ίσως αυτή τη φορά όλα να είναι διαφορετικά. Και περνάει η ώρα, περνάει η μέρα, περνάει και η βδομάδα και πολύς καιρός και δεν εμφανίζεται πουθενά.. και μετά πάλι τα ίδια. «Δεν θα του ξαναμιλήσω ποτέ, δεν θα του ξαναστείλω ποτέ, τέλος για’ μενα αυτός ο άνθρωπος, με κούρασε, μου αξίζουν καλύτερα…» και ο παραλογισμός μόλις ξεκίνησε!

Το ερώτημα μου είναι το εξής: Γιατί είμαστε τόσο αδύναμοι εκείνες τις στιγμές και δεν μπορούμε να σταθούμε μια φορά στο ύψος μας και να υπερασπιστούμε τον εγωισμό μας?

Πέραν του γεγονότος ότι πάντα μας διακατέχει ένας απέραντος φόβος να μην χάσουμε τον άνθρωπο αυτό από τη ζωή μας, αυτό που μας κάνει να τρέχουμε με την πρώτη ευκαιρία πίσω, χωρίς να σκεφτούμε στιγμή τον εαυτό μας είναι η έλλειψη αυτοπεποίθησης. Γι’ αυτό φοβόμαστε και να μην τον χάσουμε. Θεωρούμε πως η ζωή μας δεν έχει νόημα χωρίς τη δική του παρουσία και έτσι αντί να έχουμε επίκεντρο της ζωής μας τον εαυτό μας βάζουμε ως επίκεντρο αυτής κάποιον άλλο που όχι μόνο δεν μας δίνει σταθερότητα αλλά με την πρώτη ευκαιρία μας γκρεμίζει. Έτσι λοιπόν ασυναίσθητα θέτουμε τον εαυτό μας «ΥΠΟ» μέσα στην ίδια μας τη ζωή. Εμείς δεν το καταλαβαίνουμε, το καταλαβαίνει όμως αυτός. Οι αδυναμίες δυστυχώς φαίνονται πάντα πολύ καθαρά σ’ αυτόν που τις εκλαμβάνει και σίγουρα τις εκμεταλλεύεται όσο μπορεί. Και φυσικά του αρέσει όλο αυτό γιατί σε ποιόν δεν αρέσει να είναι το επίκεντρο κάποιου και να επιβεβαιώνεται?

Είναι πολύ δύσκολο σε τέτοιες περιπτώσεις να μην ασχοληθείς και να σκεφτείς μια φορά τον χιλιοπληγωμένο σου εγωισμό, το ξέρω και το καταλαβαίνω τόσο πολύ! Αλλά αυτό που είδα (και ειδικά τον τελευταίο καιρό) είναι πως η αδιαφορία σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης. Όχι μόνο γιατί θα νιώθεις εσύ καλύτερα με τον εαυτό σου, αφού για μια φορά τον σκέφτηκες και δεν τον έριξες πολλά επίπεδα κάτω αλλά και επειδή η αδιαφορία είναι κάτι που σκοτώνει και πάντα σε τυραννάει με χίλιες σκέψεις και ΓΙΑΤΙ. Γιατί λοιπόν να τυραννιέσαι ΕΣΥ το άλλο πρωί, την επόμενη μέρα την επόμενη βδομάδα… και όχι ο άλλος που θα αναρωτιέται που πήγε το «δεδομένο» του?

«Θα βγω στο δρόμο μια απ’αυτές τις μέρες, θα σε ξεχάσω σε τακούνια ψηλά»

Είναι οι στίχοι από ένα πολύ αγαπημένο μου τραγούδι, αλλά δυστυχώς δεν ανταποκρίνεται και πολύ στην πραγματικότητα.. Μακάρι να ήταν αυτή η φράση έστω για λίγο αλήθεια. Εγώ προσωπικά δεν θα τα κρατούσα μόνο για τους δρόμους αλλά μέχρι και στον ύπνο μου θα τα φορούσα! Μακάρι ένα 12ποντο να μας χάριζε την πολυπόθητη ελευθερία του μυαλού. Μακάρι τα τακούνια να ήταν ο τρόπος να ξεφεύγουμε από τον ανεκπλήρωτο ή τον πληγωμένο έρωτα μας. Δυστυχώς δεν θα γίνει ποτέ αυτό. Γιατί όλα τα Blahnik και τα Louboutin του κόσμου να φορέσουμε, όλα τα Jimmy Choo του κόσμου και να μας χαρίσουν εμείς θα κάνουμε ένα και μοναδικό πράγμα. Θα τα φορέσουμε θα ντυθούμε και θα στολιστούμε και θα βγούμε στους δρόμους με την ελπίδα αυτός ο ένας και μοναδικός να μας δει, να δει πόσο όμορφες, λαμπερές και γεμάτες αυτοπεποίθηση είμαστε και να μας ερωτευτεί ξανά. Αυτή είναι η αλήθεια και δεν θα αλλάξει ποτέ. Και σας το λέω εγώ αυτό που αν υπάρχει ένας αιώνιος έρωτας στη ζωή μου, αυτός είναι η μόδα και ειδικά τα ψηλοτάκουνα! Όμως ποτέ δεν υπήρξα θύμα της σε μεγάλη αντίθεση με τους άντρες που πολλές φορές ήμουν ο εύκολος στόχος να με πληγώσουν.
Ίσως όμως υπάρχει μια περίπτωση να μπορέσεις να ξεχάσεις κάποιον και αυτός να ξέρετε δεν είναι σίγουρα τα ψηλοτάκουνα. Η περίπτωση αυτή είναι όταν βρεις ένα καινούργιο έρωτα (και όπως λέει ένα άλλο αγαπημένο τραγούδι «Ο έρωτας με έρωτα περνάει» - τεράστια αλήθεια και την ασπάζομαι) ή όταν ο άλλος είναι μόνο στο μυαλό σου. Τι γίνεται όμως στις περιπτώσεις που ο άλλος δεν είναι πλέον μόνο εκεί? Τι γίνεται όταν έχει κάνει κατάληψη σε όλο σου το σώμα και έχει ενσωματωθεί με την καρδιά σου και με ότι άλλο ζωτικό μπορεί να υπάρχει πάνω σου? Πλέον λοιπόν ξεφεύγουμε από το λογικό γιατί πλέον δεν έχει να κάνει μ’αυτό. Έχει να κάνει με ολόκληρο το σύστημα του οργανισμού, το οποίο είναι τόσο πολύπλοκο που ούτε οι μεγαλύτεροι επιστήμονες ανά τον κόσμο δεν έχουν καταφέρει να βγάλουν άκρη. Πώς λοιπόν να βγάλω εγώ άκρη που δεν είμαι καν επιστήμονας?
Λένε πως το μυαλό μπορεί να σε τρελάνει, όπως όμως μπορεί και να σε θεραπεύσει σε πολλές περιπτώσεις. Γιατί να μην έχει αυτή την ικανότητα και η καρδιά? Σε τρελαίνει από έρωτα και αγάπη, σε τυφλώνει και στο τέλος μπορεί να σε προδώσει τόσο εύκολα αν καθίσω να αναλογιστώ όλα αυτά που προκαλεί. Άτιμο λοιπόν πράγμα αυτή η καρδιά. Σε κάνει να αγαπάς αλλά σε κάνει και να πονάς. Γλυκόπικρη καρδιά.. και όπως θα έλεγαν και οι αγαπημένοι μου The Verve : Bittersweet. Δεν μπορείς όμως να κάνεις χωρίς αυτή. Είναι η αρχή και το τέλος της ζωής μας στην κυριολεξία όπως και ο έρωτας στη μεταφορά!

Ευτυχισμένος.. ?

Καιρό είχα να μπω εδώ μέσα και όπως πάντα δεν βλέπω καθόλου κίνηση… 
Παρ’όλα αυτά έχω θεματάκι να ασχοληθώ σήμερα και αυτό είναι η σκόπιμη αποφυγή της ευτυχίας μας.
Ακόμα δεν έχω καταλάβει το λόγο, αλλά προσπαθούμε πολύ τελικά να είμαστε δυστυχισμένοι. Και δεν είναι χαζό αυτό που λέω, πραγματικά συμβαίνει. Αλλιώς δεν εξηγείται ότι έχουμε στα πόδια μας τόσο σημαντικά πράγματα και όμως δεν τα βλέπουμε. Ή μάλλον δεν θέλουμε να τα δούμε. Ξέρουμε καλά ποια είναι αυτά και τι είναι αλλά τα αποφεύγουμε. Εθελοτυφλούμε και αντί να βρίσουμε τον εαυτό μας και να τον συνεφέρουμε με κάθε τρόπο που είναι αίτιος όλης αυτής της κατάστασης εμείς ρίχνουμε πάντα τις ευθύνες στους άλλους. Οι άλλοι φταίνε που δεν μας θέλουν και όχι εμείς που τους δίνουμε και αξία. Οι άλλοι φταίνε που δεν μας φέρονται καλά και όχι εμείς που ενώ το βλέπουμε δεν έχουμε την αξιοπρέπεια να παλέψουμε για τον εαυτό μας…
Δυστυχώς και εγώ σ’ αυτή την κατηγορία ανήκω και όσο περνάει ο καιρός το καταλαβαίνω όλο και περισσότερο. Προσπαθώ μήνες, χρόνια να πείσω τον εαυτό μου πως αυτοί με τους οποίους ασχολούμαι είναι οι κατάλληλοι για’ μένα. Προβάλλω στο μυαλό μου μια ταινία με ότι καλό μπορώ να σκεφτώ απ’ όσα μου έχουν δώσει έχοντας κόψει στο μοντάζ όλους τους πόνους που έχω περάσει (οι οποίοι εδώ που τα λέμε αν μαζευτούν φτιάχνουν σαπουνόπερα χρόνων ) χωρίς να βλέπω ή μάλλον να θέλω να δω πόσο καλύτερα θα ήμουν αν όλο αυτό τον καιρό κοιτούσα κ λίγο παραπέρα. Αν δηλαδή κοιτούσα τι έχω στα πόδια μου και όχι στο μυαλό μου.
Δεν ξέρω αν θα καταφέρω ποτέ να το κάνω αυτό. Είμαι αθεράπευτα ηλίθια στον έρωτα για να φερθώ μια φορά λογικά και να περάσω καλά, αλλά τον τελευταίο καιρό νιώθω πως αρχίζω να βρίσκω μια ισορροπία στα πράγματα που πρέπει να δίνω βάση. Ίσως και όλο αυτό να το λέω για να το ακούσω η ίδια και να το πιστέψω, όμως μόνο που το παραδέχομαι είναι ένα καλό βήμα... και όπως έγραψε και ο Φοίβος "Όλα τα ωραία στη ζωή τα'χα μπροστά μου μα δεν τα'χα δει, ήταν τριγύρω μου παντού και όμως τι κρίμα εγώ κοίταζα αλλού..." Ας κοιτάξουμε και μια φορά εκεί, δεν θα πάθουμε τίποτα.

Τώρα με θυμάσαι?

Ένα πολύ σημαντικό χαρακτηριστικό των περισσότερων ανθρώπων είναι η ικανότητα τους να ξεχνάνε πολύ εύκολα.Αυτό εν μέρει είναι καλό γιατί μας βοηθάει να ξεφεύγουμε πολλές φορές από δυσάρεστες αναμνήσεις και από καταστάσεις που μας έχουν πληγώσει. Μας βοηθάει να προχωράμε μπροστά και να σβήνουμε όλα όσα μας κρατάνε πίσω.Τί γίνεται όμως όταν ξεχνάμε και αντί να ξεφεύγουμε γυρνάμε πάλι πίσω?

Αμέτρητες φορές έχουμε πει πως αυτό δεν θα το συγχωρήσω ποτέ.Πολλές φορές απογοητευόμαστε από κάποιον και λέμε πως δεν θα ασχοληθούμε ξανά μαζί του.Συνεχώς το κάνουμε αλλά μακάρι να είχαμε την δύναμη να το κάνουμε πραγματικά.Γιατί ο χρόνος μας κάνει συχνά να εξαλείφουμε λάθη του παρελθόντος ,να ξεχνάμε τις πραγματικές διαστάσεις του θέματος και να τα βλέπουμε όλα πιο θετικά και πιο αισιόδοξα.

Δυστυχώς ο νους στον έρωτα δεν έχει απολύτως καμιά χρήση.Δεν μπορεί να κάνει τίποτα.Το μόνο που κάνει είναι να εξιδανικεύει συνεχώς καταστάσεις (που κάθε άλλο παρά ιδανικές είναι) και να διαγράφει τα άσχημα.Αυτό είναι χρήσιμο όταν δεν θέλεις να θυμάσαι τα οδυνηρά γεγονότα,όταν όμως τα ξεχνάς τελείως και θύμάσαι μόνο τα ευχάριστα,τότε έρχεται το πρόβλημα.Όταν λοιπόν κολλάμε με κάποιον το μόνο που κάνουμε είναι να σκεφτόμαστε όλες τις όμορφες στιγμές που έχουμε ζήσει μαζί του,όλα τα προτερήματα του και τα θετικά ξεχνόντας τις δύσκολες στιγμές που περάσαμε ή την απογοήτευση και τον πόνο που μας προκάλεσε.Ξεχνάμε λοιπόν πόσο πολύ μας "ξενέρωσε" η συμπεριφορά του.Όλα αυτά παύουν να υπάρχουν και διαμορφώνουμε στο μυαλό μας έναν άνθρωπό τέλειο μη σκεπτόμενοι την ΑΤΕΛΕΙΑ του ανθρώπο.

Θεωρώντας λοιπόν τον άτομο που ποθούμε τέλειο μας οδηγεί σε καταστάσεις που πληγώνουν αφού νοιώθουμε συνεχώς κατώτεροι του.Το χειρότερο είναι πώς πάντα αυτοί για τους οποίους νοιώθουμε έτσι όχι απλά δεν το αξίζουν,αλλά δεν μπορούμε κιόλας να διαπιστώσουμε το πόσο κατώτεροι είναι αυτοί από εμάς.

Χάνοντας την αυτοεκτίμηση μας χάνουμε (εκτός από αυτό που θέλουμε) τον ίδιο μας τον εαυτό.Χάνεται η πίστη στον εαυτό μας ,η αυθεντικότητα μας και η όρεξη για οτιδήποτε.Είναι πολύ ψυχοφθόρο να προσπαθείς συνεχώς να αποδείξεις στον άλλο ότι είσαι τέλειος και ιδανικός γιατί είναι κάτι που δεν θα γίνει ποτέ (αφού είπαμε πως κανείς δεν είναι τέλειος),αλλά και γιατί όλο αυτό σε οδηγεί συνεχώς σε υπερβολές.

Το ζητούμενο δεν είναι λοιπόν να διαγράφουμε τα γεγονότα (γιατί αυτό δεν είναι εφικτό),αλλά να τα ξεχνάμε.Ο τρόπος για να γίνει αυτό δεν είναι εύκολος ούτε είναι ένας και ίδιος για όλους αφού ο καθένας έχει διαφορετικό τρόπο να αντιλαμβάνεται τα γεγονότα.Υπάρχουν όμως και τρόποι που λίγο πολύ είναι κοινοί.Την επόμενη φορά που θα σκεφτείς αυτό τον άνθρωπο,μη μπεις στη διαδικασία να σκεφτείς τα δικά σου λάθη και τί θα μπορουσες να κάνεις για να γίνει η ιστορία αλλιώς ούτε να ψάξεις να βρείς τρόπους για να γυρίσει πίσω.Πάγωσε τη σκέψη σου αυτή και σκέψου κάτι άσχετο.Κάτι που δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με αυτό που σε βασανίζει.

Κάνοντας το μυαλό να ξεφεύγει κερδίζεις πολλά.Φυσικά είναι αναμενόμενο η σκέψη να καταλήξει πάλι εκεί αφού τα πάντα στη ζωή σου εκείνο το διάστημα είναι άμεσα συνδεδεμένα μ'αυτό τον άνθρωπο,όμως λεπτό με το λεπτό,ώρα με την ώρα,μέρα με τη μέρα θα έρχεται όλο κ λιγότερο στο μυαλό και εκεί ανάμεσα είναι που πάντα βρίσκει την ευκαιρία κάτι νέο να ξετρυπώσει.

Απλά.. δεν σε γουστάρει!

Σαν κλασική γυναίκα έχω περάσει από άπειρα στάδια στον έρωτα. Έκλαψα, ερωτεύτηκα, πληγώθηκα, έπεσα στα πατώματα, αγάπησα, γέλασα, χάρηκα, έπιασα πάτο. Τα πέρασα όλα σε διάφορες φάσεις της ζωής μου, με διάφορους ανθρώπους. Αυτό που είδα όμως ήταν πώς όταν γέλασα και χάρηκα κράτησε πολύ λιγότερο μπροστά στις κακές και οδυνηρές στιγμές που πέρασαν. Και αυτό συνέβη γιατί πίστευα πως όλα κάποια στιγμή θα γινόταν καλύτερα και επειδή δεν ήθελα να παραδεχτώ πως η υπόθεση ήταν εξαρχής τελειωμένη.

Είναι κάποια πράγματα που ξέρουμε λίγο πολύ την πορεία τους από την αρχή. Ένω όμως ξέρουμε την κατάληξη τους τα συνεχίζουμε (κάνοντας κακό στον εαυτό μας ) με την ελπίδα πως ίσως τα πράγματα πάρουν μια ευχάριστη τροπή και γίνει ένα πολυπόθητο θαύμα. Δυστυχώς σ'αυτές τις περιπτώσεις πάντα οι προσδοκίες μας δεν πραγματοποιούνται και με μαθηματική ακρίβεια καταλήγουν στην πρωταρχική τους πορεία, αφού θαύματα πλέον ΔΕΝ γίνονται.

Αυτό που κατάλαβα είναι πολύ απλό... Απλώς δεν σε γουστάρει. ΤΕΛΟΣ.

Πονάει τόσο αυτή η αλήθεια, ηχεί τόσο άσχημα στα αυτιά μας, είναι μια τόσο "κακή" φράση αλλά ότι και να κάνουμε αυτή είναι η αλήθεια. Όταν δεν σε παίρνει ποτέ τηλέφωνο, όταν σε θυμάται όποτε θέλει αυτός, όταν σου λέει δεν είμαι έτοιμος για σχέση, όταν σου λέει θέλω χρόνο, όταν δεν απαντάει στα μηνύματα, όταν αποφεύγει να σου μιλάει έξω, όταν... όταν... όταν... Είναι πάρα πολλά.

Όταν λοιπόν συμβαίνει κάτι απ' όλα αυτά ή όλα δεν το κάνει επειδή σε θέλει πολύ και θέλει να σε παίξει αλλά επειδή απλά δεν ενδιαφέρεται. Όλοι ξέρουμε τι σημαίνουν αυτά τα σημάδια αλλά δεν τα παραδεχόμαστε γιατί πιστεύουμε στην ελπίδα,η οποία πεθαίνει πάντα τελευταία γιατί κάνει πρώτα την ψυχολογία μας να πεθάνει.

Αν γούσταρε θα έπαιρνε τηλέφωνο ,θα λαχταρούσε να σε δει και θα απαντούσε αμέσως στα μηνύματα. Αν γούσταρε θα ήταν έτοιμος για σχέση γιατί θα ήθελε να είναι μόνο μαζί σου και δεν θα τον ενδιέφερε κάτι άλλο. Αν γούσταρε θα έκανε τα πάντα να μη σε χάσει και δεν θα σε έγραφε εκεί που δεν θέλω να πω... Αν γούσταρε θα ήθελε χρόνο μαζί σου και όχι μόνο για τον εαυτό του. Αν γούσταρε θα σου έδειχνε τη ζήλια του για όποιον ήταν κοντά σου. Αν γούσταρε λοιπόν θα σου φερόταν παντού το ίδιο και δεν θα φοβόταν μη σας δει κανείς μαζί αλλά αντίθετα θα κυκλοφορούσε μαζί σου περήφανος και χαρούμενος που είσαι δικιά του.

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα σου αραδειάσει κάποιος όλα τα παραπάνω παραμύθια καλό θα είναι να ξέρεις από την αρχή που βαδίζεις και να μην ονειροπολείς πως ίσως όλη αυτή η φάση του περάσει. Βέβαια υπήρξαν και κάποιες εξαιρέσεις που εν τέλει κατέληξαν αισίως αλλά δεν ήταν ο κανόνας!

Όποιον λοιπόν άντρα και να ρωτήσεις θα σε διαβεβαιώσει για όσα προανέφερα. Καιρός να κοιτάξουμε λίγο πιο αντικειμενικά και ψυχρά τα πράγματα γιατί πλέον στην εποχή μας δε χωράνε ούτε ρομαντισμοί ούτε ευαισθησίες όσο σκληρό και αν ακούγεται αυτό.